Tam i Wtedy…🇵🇱

Nigdy nie zgadzałem się z twierdzeniem – „Żyj tu i teraz”.

Słyszę to wciąż na nowo i w różnych wariantach. To silne osadzenie w teraźniejszości stało się podstawą dla różnych systemów terapeutycznych, filozoficznych, a nawet całych religii. Napisano na ten temat wiele książek i wypowiedziano wiele słów.

I nic mnie to nie przekonuje….

Co chwilę gdzieś znajduję, albo też słyszę zdanie: „Przeszłości już nie ma – a przyszłości jeszcze nie ma. Jedynie teraźniejszość jest prawdziwa”.

Niby to takie logiczne. I właściwie moglibyśmy zamknąć temat.
Z punktu widzenia zegara – tak właśnie jest.
Jednak nie z punktu widzenia człowieka.

Interesuje mnie bardziej psychologiczne postrzeganie czasu – a nie czasu jako wielkości fizycznej.

Zawsze czułem, że jest inaczej – że wszystko jest dla mnie równie ważne – przeszłość, teraźniejszość i przyszłość. Jeszcze raz podkreślę słowo -„równie”.

Wystarczy sobie zadać jedno proste pytanie:
„Czy jeżeli twoja aktualna sytuacja jest bolesna – to, czy chcesz naprawdę żyć chwilą obecną ? Tu i teraz ? ”

Nie sądzę.

W moim ulubionym filmie („Angielski Pacjent”), tytułowy bohater wie, że jego życie właśnie się kończy. Jest unieruchomiony na łóżku. Szanse na zmianę są praktycznie żadne. Z dnia na dzień uchodzi z niego życie. Jego myśli wędrują tysiące kilometrów od miejsca, gdzie się znajduje. Z klasztoru w Toskanii – wędrują na pustynię, albo do hoteli w Kairze.
Czasem nie wiadomo, czy jeszcze oddycha – czy może już odszedł. Sam nie wie, kim naprawdę jest…. Nikt tego nie wie. Ma tylko wspomnienia i egzemplarz książki Herodota. Tyle o nim wiadomo.
Dźwięki które słyszy, czy też słowa jakie ktoś wypowiada – przywołują jego wspomnienia. Wędruje myślami gdzie indziej. Żyje prawie wyłącznie w przeszłości.
Jest tam, gdzie chce. Tam, gdzie jest … szczęśliwy.

W książce Viktora Frankla „Człowiek w poszukiwaniu sensu” – autor porusza zagadnienie wyższego celu. Dla ludzi, znajdujących się w obozie koncentracyjnym, to nadzieja przyszłości i realizacji tego celu – była paliwem do życia. To ci właśnie ludzie, osadzeni w przyszłości – byli najsilniejsi. Frankl pisał o prawdziwych zdarzeniach. Pisał też o sobie samym. On również był więźniem obozu.

Oczywiście nie mówię tutaj o zaburzeniach osobowości, kiedy ktoś nie potrafi wyjść z przeszłości, albo wciąż ucieka w przyszłość. Są to też zazwyczaj powroty w bolesną przeszłość, czy też chorobliwy lęk przed przyszłością.

Ja mówię o dobrej przeszłości i dobrej przyszłości.

Takie „wędrówki w czasie” mogą pomóc przetrwać trudny czas. I nie ma w tym nic złego.

Dobre wspomnienia, które są w nas – nie są przeszłością. Jako, że są w nas – są teraźniejszością. Są w nich smaki, zapachy, doznania….Ludzie, których spotkaliśmy.

A marzenia i plany ?….Także są rzeczywistością,…. którą właśnie zaczęliśmy tworzyć.

Czasem dobrze, kiedy „Tu i teraz” – zamienimy na „Tam i wtedy”

 

Jaro Makosz – następny post