from my book: SIMPLE STORIES

About a year ago (it was also April) – I went for a walk in my home area. I visited my parents, and as the day was sunny, the walk was exceptionally pleasant.

I went to our primary school. Little has changed there. Only some outdoor exercise equipment was added – right next to two football fields. I climbed onto one of these equipment and started swaying. I was slowly remembering various nice moments related to this school. It was really a lot. Here, many of my friends used to live in nearby houses. And probably many people still live here somewhere, even though it’s been 40 years. Few – like me, left here somewhere further. Somehow it is that the next generation doesn’t want to be too far away. Even those who for some reason, for example, go overseas – then miss it and come back. They make peace with those with whom they had more difficult relationships and begin to understand more. They feel some need to better understand their history and what made them.

From the place where I was doing the exercises – lightly and without any special effort – I could also see our physics class, ….. my favorite subject. It was physics that explained the world to me. Physics has dealt with infinitely great things – from planets to atoms. From magnetic fields to gravity …… And from physics it was only a step away from philosophy. Actually, on some level – one smoothly flows into the other ….

I watched the sun just above the classroom on the top floor. It was full, yellow, already so warm in spring. Its light dazzled me. Blissful moment …..

I looked down. Through the sunlight, I saw slow motion against the wall. It turned out that a young boy was walking along it, by the windows of the school. His neglected hairstyle and old clothes attracted attention. He paced back and forth somehow. I think he was saying something to himself. Then again as if he was touching something with his finger on the wall and he was walking, clearly aimlessly …

That hair … He had a large, dark mop of hair. His hair was spinning in huge locks. I wonder when he was at the hairdresser? The fall jacket he wore was his father’s cut, I think. Who is wearing such today? I think he may have been 13-14 years old.

Adolescents his age play with their mobiles when they are alone. They almost always write and view something there. They seem absent. Well, unless you say something to them – then they come back from virtual to real. At least for a moment.

He, too, was absent, though he did not have a mobile. He probably couldn’t afford it. Probably no one would even buy it for him. I imagine what it is like today when you don’t have a smartphone at his age? Parents already push their children a wild rush to compete, possess and brag about what they have. I have such a model, and I have a better one, and I do not stick with those, because they do not have an iPhone. At this age, you can feel really rejected without having that kind of crap. You’re worth as much as your cell phone. You could put it that way.

You have to be a really well-built human being – and from an early age, not to succumb to such stupid competition. Anyway, with age – most people don’t get very wise. Then they race on other gadgets. It’s time for computers, then cars, homes, trips abroad and everything else. As if it would fill life … or fill their gaps … It never impressed me. I have never competed in a race. In a way – like him, but by choice.

…..

The boy continued walking slowly – a few steps forward and a few steps back. His head was bowed and he was muttering to himself.

It was a festive day – off work. Why is he here right now?

……I know why. He wanted to hide, …. to hide. He felt safer here. Hardly anyone passes here. In this shade of a low wall – he blended into the surroundings. Nobody here pays attention to him. These are his intimate moments. Children from school do not come here at this time on public holidays. Nobody bothers him. Nobody is making fun of him …… He’s alone.

– Is it possible to do something for such children? – I wonder. Can I do something?

I feel sorry for him. Looking at this picture – I ask myself – „What if he was my son …..?”.

I would like to give him as much self-confidence and will to study and work as possible. I would like to help him shape a world of values ​​based on these principles. Above all, however, such children need care and concern. This is a complex and, unfortunately, still current problem.

……

And now it has hit me, unexpectedly – some memory about the same place, about 40 years ago ……

I am probably in the 6th grade of primary school. It’s a warm day – just like today. Our physics teacher notices that one of our friends is sitting on the bench, in front of the school (the one right between me and the boy I write about above). He is sitting and smoking a cigarette – staring at the classroom windows. At the same time, he closes his eyes, because of the sunlight.

There is something of an old man in him, come still not even stopped being a child. He is wearing an old, shabby jacket. Who would wear such a jacket ? – …. my grandparents’ generation. He had this and an old zipped bag with two handles. We had satchels and backpacks. As I remember, his bag did not close, because the zipper was damaged. He probably had shoes from someone else, maybe from the wedding. They were dusty, but originally glossy. This is what they looked like. I had sporty, light, … modern ones.

He was sitting there then, and he looked 10 years older than us.

He also had a brother who also went his own way. This brother hardly ever said anything. He was quiet and calm. When the teachers took him to answer, he only stood with his head down forever and his hands in his pockets. He did not know the answers to the questions asked of him. He just nodded his head occasionally. He wanted him to be left alone as soon as possible. It was all he wanted. The teachers, pissed off about those hands in his pockets – told him to take them out immediately. So he reluctantly took them out.

But those hands in his pockets were like his last point of honor and human pride. Like the last bastion of independence from the world and some kind of dignity … own identity. It’s hard to explain, but that’s what I saw in this gesture. When he put his hands in his pockets, it was as if he were telling them all silently:

– There’s nothing you can do to me. I am above all that you do here. I am independent of you.

He was in a world he had to be in – though he clearly didn’t want to be. Besides, when he had his hands in his pockets, you couldn’t see how short the sleeves of his sweater were. He always wore the same sweater. Much too small, a little childish. But when he stood silently next to the desk of other teachers, waiting for the word „Sit down” – there was some secret power in him. While his older brother seemed to be reconciled with the fate of a child from a difficult environment and was rather sad – this brother was more like a compressed spring. It was evident that he was strong and very physically fit. He was totally to the side, but none of the guys even thought of harassing this quiet individualist. They felt some inexplicable respect before him.

I also remember that one of the teachers told him to put out his hands to hit him on them with a ruler. However, it did not make any impression on him. Then he slowly lowered the sleeves of his oversized sweater. I think he knew a much more serious beating. The teacher finally gave up and told him to come back to his place. Then this boy didn’t come to school for the next few days. He did it more than once. I think someone from school was visiting their house and then came back for a few days. ,,,,,,,, and so on.

Both brothers were repeating the same grade for the second year. They also repeated the previous ones. The teachers clearly stated that there was little that could be done and put a cross on them. If only they would finish this school and go to work. What awaited them – go down, …underground – to our mine, ….probably. Most likely to do the worst and most dangerous jobs. There were several more such children in our school.

…..

But back to that moment when the teacher notices the older brother sitting on the bench. I remember it well …. Visibly moved, she opens the window and calls out to him gently.

– Come to us !

…..Silence…… He didn’t even flinch.

– Come on ….. please, she repeated.

He just nodded slightly that he didn’t. Then he took a drag on the cigarette, exhaled it through his nose, and lowered his head slowly.

– Come. You won’t have to do anything … just sit with us. You’ll be in class and I won’t ask you anything. I promise – come on!

She said it very convincingly. I don’t think his own mother would have said it better and more tenderly at that moment than she did.

He, however, continued to sit still. It seemed like he didn’t give a shit about it.

The physicist became visibly sad ………….and closed the window.

……

We went back to classes ….

Then she told us something about an electrostatic machine. She talked about it with such passion and such fascination with the subject that I really felt her passion. As always, ……. from the very first lesson – as soon as she came to our school. Sometimes she also took her little daughter to lessons, because she obviously had nowhere to leave her. So this little girl has become an indispensable part of the great physical landscape.

Once, this very teacher took us to the Silesian Planetarium. We watched with excitement the miraculous projections of sunrise and sunset, stories about the constellations and the history of the galaxy. Objects of this class, what our planetarium – are not have many in the world. We had one – and so close. The fact that she took us there then and the fact that she told us about various things long after the performance – made some of us, even uninterested in physics, like started to like it.

Then, in high school, I took part in the Astronomy Olympics. Together with a friend, we wrote a fairly extensive work on the conquest of the moon. There would not be this and many other things in my life if it were not for those stories of our teacher.

We also never felt any fear of answering her questions during the lesson. Through her intelligent way of asking us questions, she made us create physical patterns in front of our eyes instead of learning them. She said, for example

– What if the path traveled by the object is longer at the same time? Will the speed be greater or less?

– Greater – we replied in chorus.

– So the symbol of the path (s) will be in the numerator or denominator – if it is directly proportional ?

– Numerator –  were the answers again

– And what will be in the denominator as inversely proportional?

– Time – we replied excitedly

– See how simple it is? – she said on such occasions …… She was a very smart person.

The speed formula was on the board. We created it.

– Now look at the book, she said.

– It’s the same,” said someone in amazement ….

– Exactly – she commented. Because that’s how the world works. Based on certain laws. Whatever you do in your life, now you will remember this pattern for the rest of your life, because you understand it.

She was right.

It was similar with other formulas and laws of physics. There were many ideas on how to make us feel this subject. Such people are rarely met.

She was only in our school for that one year. She appeared and flew away – like the comets she had talked about sometimes. But it was worth waiting for someone like that. If only for a moment.

My – and I think not only my respect for great science – then flared up incredibly. Every effort, even the smallest one, will bear fruit one day. The time will come. Nothing we got that was good is wasted. Even the smallest thing will be remembered. For some, sometimes the tiniest things are the only ones they had.

Also, never doom anyone to loss., Each of us has an extraordinary element. One and unique.

………

Oh, …. and one more thing. At the end of that lesson. Almost at the end, just before the bell rang – the door slowly opened. Everyone turned to see who was coming in.

He was standing in the doorway. In his oversized jacket and bag, with a broken zipper. He was a bit embarrassed, but also clearly smiling.

– Come to us … and have a seat. There is a place for you – our good physics teacher said happily. ……..Our comet Halley.

 

PS

And if someone wants to move in your imagination into the infinite spaces of physics – please. Mood, like from the Silesian Planetarium.

Madis – Sea of Tranquility (Ambient Edit) | Melodic Ambient Music 2020 – YouTube

More in the full version of my book: SIMPLE STORIES

***

(POLISH)

Jakiś rok temu (to też był kwiecień) – poszedłem na spacer w okolicy, z której pochodzę. Odwiedziłem swoich rodziców, a że dzień był pogodny – przechadzka była wyjątkowo przyjemna.

Poszedłem w stronę naszej szkoły podstawowej. Niewiele się tam zmieniło. Dodano jedynie trochę sprzętów do ćwiczeń na wolnym powietrzu – zaraz koło dwóch boisk. Wszedłem na jeden z takich sprzętów i zacząłem się kołysać.  Przypominały mi się powoli różne fajne chwile związane z tą szkołą. Było tego naprawdę dużo. Tu, w okolicznych domach mieszkało dawniej wielu moich kolegów i koleżanek. I pewnie też wielu dalej gdzieś tu mieszka, choć upłynęło ze 40 lat. Nieliczni – jak ja, wyjechali stąd gdzieś dalej. Jakoś tak to jest, że kolejne pokolenie nie chce być zbyt daleko. Nawet ci, którzy z jakiś powodów wyjadą np. aż za ocean – potem tęsknią i wracają. Godzą się z tymi, z którymi mieli trudniejsze relacje i zaczynają rozumieć więcej. Czują jakąś potrzebę lepszego zrozumienia swojej historii i tego co ich tworzyło.

Z miejsca, gdzie sobie ćwiczyłem – lekko i bez specjalnego wysiłku – było też dobrze widać naszą klasę do fizyki, …..mojego ulubionego przedmiotu. To fizyka tłumaczyła mi świat. Fizyka dotykała rzeczy nieskończenie wielkich – od planet do atomów. Od pól magnetycznych do grawitacji…… No i od fizyki był już tylko krok do filozofii. Właściwie, to na pewnym poziomie – jedno płynnie przechodzi w drugie….

Patrzyłem na słońce, tuż ponad klasą na ostatnim piętrze. Było pełne, żółte, już takie wiosennie ciepłe. Jego światło mnie olśniewało. Błoga chwila…..

Opuściłem wzrok. Poprzez słoneczne oświetlenie zobaczyłem wolny ruch na tle ściany. Okazało się, że wzdłuż niej, pod oknami szkoły – chodzi młody chłopak. Uwagę zwracała jego zaniedbana fryzura i nienowe już ubranie. Chodził jakoś bezładnie tam i z powrotem. Chyba coś mówił do siebie. Potem znowu jakby dotykał czegoś palcem w ścianie i znowu szedł kawałek, wyraźnie bez celu….

Te włosy… Miał dużą, ciemną czuprynę. Włosy kręciły mu się na głowie w wielkich lokach. Ciekawe, kiedy był u fryzjera ? Jesienna kurtka, którą nosił – to krój chyba po jego ojcu. Kto dziś w takich chodzi ? Myślę, że mógł mieć z 13-14 lat.

Młodzież w jego wieku bawi się komórkami, kiedy jest sama. Prawie zawsze coś tam piszą i przeglądają. Sprawiają wrażenie nieobecnych. No chyba, że już coś się do nich powie – to wtedy wracają z virtualu do realu. Przynajmniej na moment.

On też był jakby nieobecny, choć nie miał komórki. Pewnie nie było go na nią stać. Pewnie nikt by mu jej nawet nie kupił. Wyobrażam sobie, jak to jest dzisiaj kiedy nie ma się smartfona w jego wieku ? Już rodzice wciskają dzieciom dziki pęd do rywalizacji,  posiadania i przechwalania się tym, co się ma. Ja mam taki model, a ja mam lepszy, a ja nie trzymam się z tamtymi, bo nie mają IPhone. W takim wieku można się poczuć naprawdę odrzuconym, nie mając takiej pierdoły. Jesteś tyle wart, co twoja komórka. Tak można by to ująć.

Trzeba być naprawdę dobrze zbudowanym wewnętrznie człowiekiem – i to od najmłodszych lat, żeby nie ulec takiej głupiej rywalizacji. Z wiekiem zresztą – większość ludzi nie mądrzeje specjalnie. Potem ścigają się w innych gadźetach. Przychodzi czas na komputery, potem samochody, domy, zagraniczne wycieczki i wszytko inne.  Tak, jakby to miało wypełnić życie, …. czy uzupełnić ich braki… Mnie to nigdy nie imponowało. Nigdy nie brałem udziału w wyścigu. W pewien sposób – podobnie jak on, ale z własnego wyboru.

…..

Chłopak dalej chodził wolno – parę kroków w przód i parę w tył. Miał spuszczoną głowę i mruczał coś do siebie.

Był świąteczny, wolny od pracy dzień. Dlaczego przyszedł właśnie tutaj ?

……Wiem dlaczego. Chciał się ukryć,….schować. Tu czuł się bezpieczniej.  Tu mało kto przechodzi. W tym cieniu niewysokiej ściany – wtapiał się w otoczenie. Nikt tu nie zwraca na niego uwagi. To jego intymne chwile. W dni świąteczne o tej godzinie nie przychodzą tu także dzieci ze szkoły. Nikt go nie zaczepia.  Nikt go nie wyśmiewa…… Jest sam.

– Czy można dla takich dzieci coś zrobić ? – zastanawiam się. Czy ja mogę coś zrobić ?

Żal mi go. Przyglądając się temu obrazowi – zadaję sobie pytanie – „A co, gdyby on był moim synem …..? „.

Chciałbym dać mu jak najwięcej wiary w siebie i woli do nauki i pracy. Chciałbym pomóc mu ukształtować w sobie świat wartości, oparty o te właśnie zasady. Nade wszystko jednak, takie dzieci potrzebują troski i zainteresowania. To złożony i niestety wciąż aktualny problem.

………

I teraz dotarło do mnie, nieoczekiwanie – pewne wspomnienie, dotyczące tego samego miejsca, sprzed około 40 lat……

Jestem chyba w 6 klasie podstawówki. Jest ciepły dzień – taki, jak dziś. Nasza nauczycielka fizyki zauważa, że na murku przed szkołą (tym, zaraz pomiędzy mną a chłopakiem, o którym piszę powyżej) siedzi jeden z naszych kolegów. Siedzi i pali papierosa – patrząc w okna klasy.  Przymyka przy tym oczy, bo razi go słońce.

Jest w nim coś ze starego człowieka, chodź jeszcze nawet nie przestał być dzieckiem. Ma na sobie starą, sfatygowaną marynarkę. Kto w latach mojego dzieciństwa chodził w marynarce ?  – ….Pokolenie moich dziadków. On miał taką i do tego starą torbę na zamek, z dwoma uchwytami. My mieliśmy wtedy tornistry i plecaki. Jak pamiętam, ta jego torba się nie zamykała, bo zamek był uszkodzony  Buty miał  chyba też po kimś, może jeszcze ze ślubu. Były zakurzone, ale oryginalnie miały połysk. Tak wyglądały. Ja miałem sportowe, lekkie, …..nowoczesne.

Siedział tak wtedy i wyglądał na 10 lat starszego od nas.

Miał jeszcze brata, który również szedł własną drogą. Ten brat prawie nigdy nic nie mówił. Był cichy i spokojny. Kiedy nauczyciele brali go do odpowiedzi – stał tylko z wiecznie spuszczoną głową i rękami w kieszeni. Nie znał odpowiedzi na zadawane mu pytania. Czasem tylko pokiwał coś głową. Chciał, żeby dano mu jak najszybciej spokój. Tylko tyle chciał. Nauczycieli wkurzały te jego ręce w kieszeni i zwracali mu uwagę, by je natychmiast wyjął. Wyjmował więc niechętnie.

Ale te ręce w kieszeni były jakby jego ostatnim punktem honoru i ludzkiej dumy. Jak ostatni bastion niezależności od świata i jakiegoś rodzaju godności,…. własnej tożsamości. Trudno to wyjaśnić, ale to właśnie w tym geście widziałem. Kiedy wkładał ręce do kieszeni, to jakby im wszystkim mówił milcząco:

– Nic mi nie możecie zrobić. Jestem ponad to wszystko, co tu robicie. Jestem od was niezależny.

Znalazł się w świecie, w którym musiał być – choć wyraźnie nie chciał być. Poza tym, kiedy trzymał ręce w kieszeni – nie było widać tego, jak krótkie ma rękawy swetra. Chodził zawsze w tym samym swetrze. O wiele za małym, trochę dziecinnym. Kiedy jednak tak stał milcząco koło biurka kolejnych nauczycieli, czekając na słowo „Siadaj” – to była w nim jakaś tajemna siła. O ile jego starszy brat wydawał się pogodzony z losem dziecka z trudnego środowiska i był raczej smutny – to ten brat był bardziej jak ściśnięta sprężyna. Widać było, że jest silny i bardzo sprawny fizycznie. Trzymał się totalnie z boku, ale nikomu z chłopaków nie przyszło nawet do głowy, żeby zaczepiać tego spokojnego indywidualistę. Czuli przed nim jakiś niewyjaśniony respekt. 

Pamiętam też, że któryś z nauczycieli kazał mu wystawić ręce, żeby uderzać go po nich linijką. Nie zrobiło to jednak na nim żadnego wrażenia. Opuścił potem powoli rękawy swojego za krótkiego swetra. Myślę, że znał znacznie poważniejsze bicie. Nauczyciel dał sobie ostatecznie spokój i kazał mu wracać na miejsce. Potem ten chłopak nie przyszedł do szkoły przez kolejne parę dni. Robił tak zresztą nie raz. Chyba ktoś ze szkoły odwiedzał ich dom i potem znowu przychodził na parę dni.,,,,,,,, i tak w kółko.

Obaj bracia powtarzali już chyba nawet drugi rok tę samą klasę. Poprzednie też powtarzali. Nauczyciele ewidentnie stwierdzili że niewiele da się zrobić i postawili na nich krzyżyk. Żeby tylko skończyli tę szkołę i do roboty. Co ich czekało – pewnie zjazd do naszej kopalni. Najprawdopodobniej do wykonywania najgorszych i najbardziej niebezpiecznych prac. Takich dzieci było jeszcze kilkoro w naszej szkole.

Ale wracając do tego momentu, kiedy nauczycielka zauważa starszego z braci, siedzącego na murku. Pamiętam to dobrze….Wyraźnie poruszona, otwiera okno i woła do niego łagodnie.

– Chodź do nas !

Cisza. Nawet nie drgnął.

– Chodź,….. proszę – powtórzyła.

Pokiwał tylko lekko głową, że nie. Potem zaciągnął się dymem papierosa, wypuścił go nosem i opuścił powoli głowę.

– Chodź. Nie będziesz musiał nic robić,…. tylko posiedzisz z nami. Będziesz w klasie i o nic cię nie będę pytać. Obiecuję – chodź !

Mówiła to bardzo przekonująco. Myślę, że jego własna matka nie powiedziałaby tego w tamtej chwili lepiej i czulej niż ona.

On jednak siedział dalej nieruchomo. Wyglądało ewidentnie na to, że ma to wszystko w dupie.

Fizyczka posmutniała wyraźnie i przymknęła okno.

Wróciliśmy do zajęć….

Mówiła nam wtedy coś o maszynie elektrostatycznej. Opowiadała o tym z takim przejęciem i taką fascynacją tematem, że naprawdę czułem jej pasję. Jak zawsze zresztą,……. już od pierwszej lekcji – kiedy tylko pojawiła się w naszej szkole. Czasem też zabierała na lekcje swoją małą córeczkę, bo najwyraźniej nie miała gdzie jej zostawić. Tak więc i ta mała dziewczynka stała się nieodłączną częścią wielkiego fizycznego krajobrazu.

Kiedyś, ta właśnie nauczycielka zabrała nas do Śląskiego Planetarium. Oglądaliśmy z przejęciem cudowne projekcje wschodów i zachodów słońca, opowieści o gwiazdozbiorach i historii galaktyki.  Obiektów tej klasy, co nasze planetarium nie było wielu na świecie. My taki mieliśmy – i to tak blisko. To, że zabrała nas tam wtedy i to, że jeszcze długo po projekcji opowiadała nam o różnych rzeczach – sprawiało, że nawet niezainteresowani fizyką, zaczynali ją lubić. Potem w szkole średniej wziąłem udział w olimpiadzie astronomicznej. Napisaliśmy wraz z kolegą dość obszerną pracę dot. podboju księżyca. Spodobała się. Nie byłoby tego i wielu innych rzeczy w moim życiu, gdyby nie tamte opowieści naszej nauczycielki.

Nigdy też nie czuliśmy jakiegoś strachu przed odpowiedziami na jej pytania w czasie lekcji. Ona poprzez swój inteligentny sposób zadawania nam pytań sprawiała, że sami tworzyliśmy na naszych oczach wzory fizyczne – zamiast się ich uczyć.  Mówiła np.

– A co, jeśli droga przebyta przez obiekt będzie dłuższa w tym samym czasie ?

– Czy prędkość będzie większa, czy mniejsza ?

– Większa – odpowiadaliśmy chórem.

– Czyli symbol drogi (s) będzie w liczniku, czy w mianowniku – jeżeli jest wprost proporcjonalna.

– W liczniku – znowu padały odpowiedzi

– A co będzie w mianowniku, jako odwrotnie proporcjonalne ?

– Czas – odpowiadaliśmy przejęci

– Widzicie, jakie to proste ? – mówiła przy takich okazjach.

Gotowy wzór na prędkość widniał na tablicy. To my go stworzyliśmy.

A teraz spójrzcie do książki – mówiła.

– Jest taki sam – stwierdzał ktoś ze zdumieniem….

– Właśnie – komentowała. Bo tak działa świat. W oparciu o pewne prawa. Cokolwiek będziecie w życiu robić – teraz ten wzór zapamiętacie do końca życia, dlatego że go rozumiecie.

Miała rację.

Podobnie było z  innymi wzorami i prawami fizyki. Pomysłów na to, jak sprawić byśmy poczuli ten przedmiot miała zresztą wiele. Takich ludzi rzadko się spotyka.

Była w naszej szkole tylko ten jeden rok. Pojawiła się i odleciała – jak komety, o których czasem też opowiadała. Jednak warto było na kogoś takiego czekać. Choćby tylko na chwilę.

Mój – i myślę, że nie tylko mój szacunek do wielkiej nauki – rozpalił się wtedy nieprawdopodobnie. Każde, nawet najdrobniejsze staranie – przyniesie kiedyś owoce. Przyjdzie taki czas. Nic co otrzymaliśmy, a co było dobre – nie idzie na marne. Nawet ta najmniejsza rzecz – zostanie zapamiętana. Dla niektórych czasem te najdrobniejsze rzeczy, są jedyne.

I nigdy też nikogo nie należy spisywać na straty, Każdy z nas ma w sobie niezwykły pierwiastek. Jedyny i wyjątkowy.

………

Aha,…. i jeszcze jedno. Pod koniec tamtej lekcji. Już prawie pod koniec, zaraz przed dzwonkiem – otwarły się powoli drzwi. Obrócili się wszyscy, żeby zobaczyć, kto wchodzi.

W drzwiach stał on. W swojej za wielkiej marynarce i z torbą, z rozwalonym zamkiem. Był trochę jakby zawstydzony, ale też i wyraźnie uśmiechnięty.

– Chodź do nas… i usiądź. Tu jest dla Ciebie miejsce – powiedziała radośnie nasza najlepsza nauczycielka fizyki. Nasza kometa Halleya.

 

PS

A jakby ktoś chciał przenieś się w wyobraźni w nieskończone przestrzenie fizyki – to proszę. Nastrój, jak ze Śląskiego Planetarium.

Madis – Sea of Tranquility (Ambient Edit) | Melodic Ambient Music 2020 – YouTube

 

więcej w pełnej wersji mojej książki: PROSTE HISTORIE