Why do we stop our dynamic learning process – at the childhood stage?
We achieve so much by the age of 15-19, and then the vast majority of people suddenly stop it. Until this age, school stimulates the development.
And then ….. ?
We stop demanding from ourselves. Yes – we still learn later, but in an incomparably slower way. On top of that, we look at the others and see that they too have slowed down. If you compare the amount of material we absorb in a month – at the age of 10 and 20 – this comparison shows a drastic reduction in flights. I will not mention the following years. If someone studies, it means that they will keep the learning curve at some level for some time. However, the students are also soon lowered their hands and only take care of the maintenance at a certain level. After finishing their studies, most of them also only have to „drift” on the surface. This is destructive conformism. You can stop talking about development and start talking about maintenance.
Meanwhile, this is a big mistake. We can afford a lot, a lot – practically all our lives. Even though our intellectual abilities do decline with age, they do not decline as much as most people permit. By succumbing to the conformist way of life – we gradually destroy our potential. The number of books read or audiobooks listened to – is drastically different. People are primarily looking for entertainment rather than specialist knowledge. And it is this kind of knowledge that we should first of all look for – SPECIALIST.
When we are younger, we learn about the world of general things. If someone uses this time well, he will know more and more precisely – what he wants to learn in the future. And yes, over the years, he will become an increasing specialist in his field. Sometimes life can force a change in the industry. It happens. However, this does not mean that everything is wasted. If possible, look for the most frequent opportunities to use previous life experiences – also in a new place. And most importantly – CONTINUED TO DEVELOP AND NEVER GIVE UP.
I will add that it has nothing to do with competition with others. Absolutely not. It’s about ourselves.
As I remember, in one of the books by Anthony de Mello there is a fragment about an eagle that for some reason probably fell out of its nest and walked from his youth in a pen with chickens. He saw an eagle once flying high in the sky and said
– This eagle flies beautifully. And one day I may fly like this.
„You can’t,” said one of the hens that pecked grain next to it (like chickens). – you are a hen. Chickens don’t fly.
Then the little eagle lowered his head sadly and continued pecking at the grain, …… just like a hen – because he believed that he was a hen.
However, the message of this story is more important. And this one is very simple – WE ARE ALL EAGLES, AND ON OUR OWN WISHING, MANY OF US PREFER TO PRETEND CHICKENS (BECAUSE IT IS SIMPLER, COMFORTABLE AND SAFE).
Finally, graph. Become the best specialist you can become in your field and never quit. Try to make this arrow climb up as fast as possible. Don’t let your hands down over the years. You know more and more, and you know yourself better and better. Let constant development accompany you throughout your life.
Find some inspiration also here:
***
(POLISH)
z mojej książki: ZNAJDŹ SWOJĄ DROGĘ
Dlaczego zatrzymujemy swój proces dynamicznej nauki – na etapie dzieciństwa ?
Tak bardzo wiele osiągamy do okolicy 15-19 roku życia, a potem przeważająca ilość osób nagle to przerywa. Do tego wieku stymuluje rozwój szkoła.
A potem ….. ?
Przestajemy od siebie wymagać. Owszem – uczymy się później nadal, ale w sposób nieporównywalnie wolniejszy. Do tego rozglądamy się na innych i widzimy, że oni także zwolnili. Gdyby porównać ilość materiału, jaką przyswajaliśmy w ciągu miesiąca – w wieku lat 10 i 20 – to porównanie pokazuje drastyczne obniżenie lotów. Nie wspomnę już o latach kolejnych. Jeżeli ktoś studiuje,to oznacza że przez pewien czas utrzyma krzywą uczenia na jakimś poziomie. Jednak także studenci wkrótce opuszczają ręce i zajmują się już tylko utrzymaniem na pewnym poziomie. Po skończeniu studiów także ich w większości czeka tylko „dryfowanie” na powierzchni. To jest właśnie destrukcyjny konformizm. Można już przestać mówić o rozwoju a zacząć mówić o utrzymaniu.
Tymczasem to duży błąd. Stać nas na bardzo, bardzo wiele – praktycznie przez całe życie. Nawet jeżeli nasze zdolności intelektualne z wiekiem się obniżają – to nie obniżają się w takim stopniu, na jaki większość ludzi na to pozwala. Poprzez uleganie konformistycznemu sposobowi życia – stopniowo niszczy swój potencjał. Ilość przeczytanych książek, czy przesłuchanych audiobooków – jest drastycznie inna. Ludzie szukają przede wszystkim rozrywki, zamiast specjalistycznej wiedzy. A właśnie takiej wiedzy powinniśmy przede wszystkim szukać – SPECJALISTYCZNEJ.
Kiedy jesteśmy młodsi, dowiadujemy się o świecie rzeczy ogólnych. Jeżeli ktoś wykorzysta dobrze ten czas, będzie coraz dokładniej wiedział – czego chce się uczyć w przyszłości. I tak, z biegiem lat będzie coraz większym specjalistą w swojej dziedzinie. Czasem życie może wymusić zmianę branży. To się zdarza. Nie oznacza to jednak, że wszystko zmarnowane. W miarę możliwości należy szukać jak najczęstszych okazji do wykorzystania wcześniejszych życiowych doświadczeń – także w nowym miejscu. No i najważniejsze – CIĄGLE DALEJ SIĘ ROZWIJAĆ. I NIGDY NIE POPRZESTAWAĆ.
Dodam, że nie ma to nic wspólnego z rywalizacją z innymi. Absolutnie nie. Tu chodzi o nas samych.
Jak pamiętam, w jednej z książek Anthony de Mello jest fragment o orle, który z jakiś powodów wypadł chyba z gniazda i chodził od młodości w zagrodzie z kurami. Zobaczył kiedyś orła, lecącego wysoko na niebie i powiedział
– Pięknie szybuje ten orzeł. I ja pewnego dnia mogę tak polecieć.
– Nie możesz – powiedziała jedna z kur, które obok dziobały ziarno (jak to kury). – jesteś kurą. Kury nie latają.
Wtedy mały orzeł opuścił smutno głowę i dalej dziobał ziarno, …… tak jak kura – bo uwierzył, że jest kurą.
Pewnie trochę to przekręciłem, przepraszam – ale nie pamiętam już w której książce to czytałem. Chyba jednak bardziej istotny jest przekaz tej opowieści. A ten jest bardzo prosty – WSZYSCY JESTEŚMY ORŁAMI, A NA WŁASNE ŻYCZENIE, WIELU Z NAS WOLI UDAWAĆ KURY (BO TAK JEST PROŚCIEJ, WYGODNIEJ I BEZPIECZNIEJ).
Na koniec graf. Stań się najlepszym specjalistą, jakim możesz się stać w swojej dziedzinie i nigdy nie rezygnuj. Staraj się, żeby ta strzałka wspinała się do góry możliwie najszybciej. Nie opuszczaj rąk z biegiem lat. Wiesz coraz więcej i coraz lepiej znasz siebie. Niech bezustanny rozwój towarzyszy Ci przez całe Twoje życie.
