What am I writing for?
Always for the same purpose. I put my thoughts on paper – believing that they can help someone, that I will give them something from myself.
Perhaps I will make it easier for someone to find a solution to the problem they are currently facing. Perhaps someone will organize their life better thanks to this. Perhaps someone will understand something better. And even if he doesn’t agree with me – maybe he’ll just look at things differently. Perhaps this will result in another thought – not mine, not his – but a third – even better, … more perfect. Because it is not the author that is important, but the good that is created thanks to it.
I once had a friend in high school. His brother studied at the Gdynia Maritime University. It was something very exotic for me back then. There is a young man in the middle of Silesia who does something like that. He went on long cruises on training sailing ships. I have seen photos of him, even from distant Australia.
I remember his gala uniform hanging on a hanger, hooked to the wardrobe door. I have not seen anything like this live yet – only on TV. A real sailor’s uniform.
He would be at their home once in a long time and then set sail again.
A friend told me about how his brother grew up and lived what he wanted to do someday. He always wanted to sail.
This brother had another friend with whom they played sailors as a child. They sent each other information in the walrus alphabet – turning off and on the light in the room, in the night. From one house to another.
The other one lived nearby and they saw their lights – like a lighthouse and a ship, or two ships …..
Surely their imaginations added to the rest. They could imagine the enormous masses of water beneath them …. and the night …. and the storm ….. waves and wind.
Once all this was to become a reality for them, although back then it was only a youthful game.
This is how they started, and then they both went to the same Academy and sailed on different ships, under different shipowners.
I saw this seaman brother only once. Young, brave, athletic and ready for anything. It made an impression on me. Only once did I see his uniform and the cap of the Maritime Academy – which he put on the table. It was then that he came to visit his parents.
I wonder where he is sailing now ….?
I was reminded of this story while writing this text.
This sailor brother once fished a bottle out of the sea. A bottle with the text inside. I have seen it with my own eyes – and I have seen this text. Some Dutchman wrote it, hoping that someone would find it someday. The text was very personal, written in English. The man also gave his address. Can you imagine that ? Finding such a bottle is like finding a needle in a haystack.
The seaman’s brother wrote him a letter …… and they met later.
This is the story.
What is the conclusion of it?
That what we do always makes sense. Whether someone notices it or not, that’s not the point. The important thing is that we follow it.
I like these nautical comparisons. Comparison of life to shipping. Now I compare my texts to short letters in bottles.
I throw them into the ocean of the internet …..
I know that if I ever found such texts myself – they would be helpful for me. My thoughts would lighten. They translated many things. I believe it …. and that’s why I do it.
I’ve been writing stuff for a long time, but not that way. Loose cards, computer files, unprinted pages of documents, etc. I threw them into plastic bags and they were there somewhere.
When I started my adventure with writing on the Internet – I told a few words about an Irish poet. I know so much about him that he was blind. But he could write. So he probably saw before. He wrote his texts on loose sheets … and then he would go outside and throw them to the wind …..
There was so much he could do. He did what he felt he should.
It was in him and he expressed it. He did not know that most of the pages ended the story somewhere on a nearby fence or in a puddle. However, he continued writing because he felt inside himself that this was his way.
And yes, someone read one of these pages. And so we know that such a person existed, and we also know what he felt and what he thought.
It was worth it, though – even for one man.
Each of us is for something.
I put my bottles on the internet – and they go there. Some will crash into rocks, others will sink, ….but maybe some others will survive. They will drift in the waves there – on different servers in the world. There is no time limit here.
Of all human works – those feelings and thoughts, put together into words – have lasted the longest.
I never meant popularity or recognition – that’s not me. Anyway, I do not have it and I feel good about it. However, it happened to me a few times that someone suspected me of such motives – but quickly found out that this was not the case. If I did it for popularity or originality – I would call myself an idiot. I would only waste my time and contradict myself.
It also happened to me that someone was distancing himself from me when he found out that I was writing something. I don’t know why, but it has happened several times. Someone else made malicious comments. I rather get feedback like this.
I throw my letters overboard in bottles – and I don’t really know if anyone is reading it. I don’t run any statistics, I don’t use Google Analytics, I don’t care about keywords and I don’t learn Content Marketing. I only focus on one thing – the content and truthfulness of what I think and feel. And that suits me.
If what I do is worth someone – my lyrics will survive. If not – they will be lost. And that’s how it should be.
Of course, I do a few other things in my life – also important to me. However, writing is one of the crucial points.
I read myself – and I understand myself better. It’s worth a try. It is not the same as just thinking it or just saying it. You can come back to it someday ….. and meet with yourself from some time ago. It teaches a lot.
Recently, I have been thinking a lot about some words that I found in one of the books. It was said there that life makes a lot of sense when we do something for others. When our philosophy changes from „ME” to „WE”.
Tomorrow I will throw another bottle in the ocean again. Meanwhile – Good Night.
Jaroslaw (JARO) Makosz
POLSKI
***
Po co piszę ?
Od zawsze w tym samym celu. Przelewam swoje myśli na papier – wierząc, że mogą komuś pomóc, że dam mu w ten sposób coś od siebie.
Być może ułatwię komuś znalezienie rozwiązania problemu z jakim aktualnie się mierzy. Być może ktoś dzięki temu lepiej uporządkuje swoje życie. Być może coś lepiej zrozumie. A jeśli nawet nie zgadza się ze mną – to może po prostu spojrzy inaczej na rzeczy. Może dzięki temu powstanie jeszcze inna myśl – nie moja, nie jego – ale trzecia – jeszcze lepsza,….doskonalsza. Bo to nie autor jest ważny, ale dobro, które dzięki temu powstaje.
Miałem kiedyś kolegę w szkole średniej. Jego brat studiował na Uniwerstytecie Morskim w Gdyni. To było wtedy dla mnie coś bardzo egzotycznego. W środku Śląska jest młody człowiek, który robi coś takiego. Wypływał na długie rejsy żaglowcami szkoleniowymi. Widziałem jego zdjęcia, nawet z dalekiej Australii.
Pamiętam jego galowy mundur, wiszący na wieszaku, zaczepiony o drzwi szafy. Czegoś takiego jeszcze nie widziałem na żywo – a jedynie w telewizji. Mundur prawdziwego marynarza.
Raz na długi czas pojawiał się wtedy w ich domu, żeby potem znowu wypłynąć.
Kolega opowiadał mi o tym, jak jego brat dorastał i żył tym, co kiedyś chce robić. On dd zawsze chciał pływać.
Ten brat miał jeszcze innego kolegę, z którym już w dzieciństwie bawili się w marynarzy. Przesyłali sobie informacje alfabetem morsa – gasząc i zapalając światło w pokoju, w nocy. Z jednego domu – do drugiego.
Tamten mieszkał niedaleko i widzieli swoje światła – jak latarnia i statek, albo też dwa statki,…..
Z pewnością ich wyobraźnia dodawała resztę. Mogli sobie wyobrazić potężne masy wody, jakie są pod nimi, …. i noc, …. i sztorm, ….. fale i wiatr.
Kiedyś to wszystko miało stać się dla nich rzeczywistością, choć wtedy to była tylko młodzieńcza zabawa.
Tak zaczynali, a potem obaj wybrali się do tej samej Akademii i pływali na różnych jednostkach, pod różnymi armatorami.
Tylko raz widziałem tego brata-marynarza. Młody, odważny, wysportowany i gotowy na wszystko człowiek. Takie sprawił na mnie wrażenie. Tylko raz zresztą widziałem też jego mundur i czapkę Akademii Morskiej – którą położył na stole. Akurat wtedy przyjechał odwiedzić rodziców.
Ciekawe, gdzie teraz pływa …. ?
Przypomniała mi się ta historia w trakcie pisania tego tekstu.
Ten brat marynarz wyłowił kiedyś z morza butelkę. Butelkę z tekstem w środku. Widziałem ją na własne oczy – i widziałem ten tekst. Napisał go jakiś Holender, z nadzieją, że ktoś ją kiedyś znajdzie. Tekst był bardzo osobisty, napisany po angielsku. Ten człowiek podał też swój adres. Możesz to sobie wyobrazić ? Znaleźć taką butelkę, to jak znaleźć igłę w stogu siana.
Brat marynarz napisał do niego list ……i spotkali się później.
Taka oto historia.
A jaki z niej wniosek ?
Że to, co robimy – zawsze ma sens. Bez względu na to, czy ktoś to zauważa czy nie – nie o to chodzi. Ważne jest to, że za tym podążamy.
Lubię te morskie porównania. Porównanie życia do żeglugi. Teraz porównuję swoje teksty do krótkich listów w butelkach.
Wrzucam je do oceanu internetu …..
Wiem, że gdybym sam znalazł kiedyś takie teksty – byłyby mi pomocne. Rozjaśniałyby mi myśli. Tłumaczyły wiele rzeczy. Wierzę w to …. i dlatego to robię.
Pisałem różne rzeczy od dawna, ale nie w taki sposób. Luźne kartki, pliki w komputerze, niezadrukowane strony dokumentów, itp. Wrzucałem je do reklamówek i tak gdzieś były.
Kiedy zaczynałem przygodę z pisaniem w internecie – opowiedziałem w paru słowach o pewnym irlandzkim poecie. Tyle o nim wiem, że był niewidomy. Umiał jednak pisać. Prawdopodobnie więc wcześniej widział. Pisał swoje teksty na luźnych kartkach…. a potem wychodził przed dom i wyrzucał je na wiatr…..
Tyle mógł zrobić. Robił to, co czuł że powinien.
To było w nim i to wyrażał. Nie wiedział, że większość tych kartek kończyła historię gdzieś na pobliskim płocie, albo w kałuży. Pisał jednak dalej, bo czuł wewnątrz siebie, że to jest jego droga.
I tak, jedną z tych kartek ktoś przeczytał. I tak wiemy, że ktoś taki istniał, i wiemy też co czuł i co myślał.
Jednak było warto, choćby dla jednego człowieka.
Każdy z nas jest po coś.
Ja wrzucam swoje butelki do internetu – i pływają tam. Jedne rozbiją się o skały, inne zatoną, …… ale może jakieś inne przetrwają. Będą tam dryfować na falach – po różnych serwerach na świecie. Nie ma tu granicy czasu.
Ze wszystkich ludzkich dzieł – to uczucia i myśli, zebrane w słowa – przetrwały najdłużej.
Nigdy nie chodziło mi o jakąś popularność, czy rozpoznawalność – to nie ja. Nie mam jej zresztą i dobrze mi z tym. Zdarzyło mi się jednak parę razy, że ktoś podejrzewał mnie o takie pobudki – ale szybko przekonywał się o tym, że to jednak nie ten przypadek. Gdybym robił to dla popularności, czy oryginalności – sam siebie nazwałbym idiotą. Marnowałbym jedynie czas i zaprzeczał samemu sobie.
Zdarzało mi się też, że ktoś się ode mnie oddalał, kiedy dowiadywał się o tym, że coś piszę. Nie wiem dlaczego, ale zdarzyło się to już kilka razy. Ktoś inny rzucał złośliwe komentarze. Dostaję raczej taki feedback.
Wyrzucam „za burtę” swoje listy w butelkach – i nie wiem tak naprawdę, czy ktoś to czyta. Nie prowadzę żadnych statystyk, nie używam Google Analytics, nie dbam o słowa kluczowe i nie uczę się Content Marketingu. Koncentruję się tylko na jednym – na treści i prawdziwości tego, co myślę i czuję. I to mi odpowiada.
Jeżeli to, co robię będzie miało dla kogoś wartość – moje teksty przetrwają. Jeżeli nie – przepadną. I tak właśnie być powinno.
Oczywiście robię w swoim życiu parę inne rzeczy – także ważnych dla mnie. Pisanie jest dla mnie jednak istotne. Czytam sam siebie – i rozumiem lepiej sam siebie. Warto tego spróbować. To nie to samo, co tylko to pomyśleć, albo tylko powiedzieć. Można kiedyś do tego wrócić….. i spotkać się z samym sobą sprzed jakiegoś czasu. To wiele uczy.
Ostatnio bardzo często myślę o pewnych słowach, jakie znalazłem w jednej z książek. Powiedziano tam, że życie nabiera głębokiego sensu kiedy robimy coś dla innych. Kiedy nasza filozofia zmienia się z „JA” na „MY”.
Jutro znowu wrzucę kolejną butelkę do oceanu. A tymczasem – Dobrej Nocy.
Jarosław (JARO) Makosz
